Δ. Καιριδης (ΝΔ) : «οι Ισραηλινοί τουρίστες κρατάνε την τουριστική όικονομία, όλο τουρίστες από το Ισραήλ βλέπω, δεν είδα Παλαιστινίους να έρχονται στην Ελλάδα για τουρισμό».
Κλαράκης (ΔΠΚ) : Η σοβαρότητα τους φτάνει μέχρι τη λάσπη, το φτηνό λαικισμό, το γλείψιμο στον ισχυρό, την ύβρι και την προσβολή. Μιλά για τουρίστες απ την Παλαιστίνη ο αχαρακτήριστος για να συγκρίνει με τους τουρίστες απ το Ισραήλ... Δεν είναι σοβαρά πράγματα αυτά. Είναι ντροπιαστικά. Οι άριστοι είναι ένα τσούρμο απάνθρωποι τυχοδιώκτες. Ο κλασικός ανθέλληνας έχει τα χαρακτηριστικά τους.. Άλλωστε τους λείπει η Οθωμανική κυριαρχία.
--
Τουρισμός από Ισραήλ Τουρκία και άλλα καθεστώτα που είναι επιθετικά καταπιεστικά στους λαούς των ακόμη και εγκληματικά γενοκτονία προς λαούς όπως Παλαιστίνη.
Ποια είναι η θέση της Ομονοιάστρας Παρατηρητήριο Τουρισμός Πολιτισμός 2035 (Άνθρωπος διεθνής Αγάπη, συνεργασία Ειρήνη Αλληλεγγύη, αλλά και οικονομικά συμφέροντα κράτους και ιδιωτών; Συμφέροντα νόμιμα; Παράνομα; Σε Τι είδους ανάπτυξη εντάσσονται; Συμφέρει ένα κράτος να επιλέγει κατεύθυνση; Ποια θα ήταν μια "σοφή" Εθνική πολιτική;
Τι λένε τα κόμματα του δημοκρατικού τόξου;
Τεκμηρίωση
Φάσκουν και αντιφάσκουν;
Μπορούν να κάνουν αλλιώς;
Σκέφτηκε για 30s
Ναι — εδώ υπάρχει ένα πραγματικό και δύσκολο θέμα για το Παρατηρητήριο Τουρισμός–Πολιτισμός 2035: μέχρι πού μπορεί μια χώρα να χωρίζει την οικονομία και τον τουρισμό από την εξωτερική πολιτική, το διεθνές δίκαιο και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια;
Πρώτα, μια διόρθωση στην αφετηρία
Η επίμαχη τοποθέτηση του Δημήτρη Καιρίδη έχει πραγματικό υπόβαθρο, αλλά δεν βρίσκω τεκμηρίωση για την ακριβή φράση «οι Ισραηλινοί κρατάνε την τουριστική οικονομία». Τον Οκτώβριο του 2023 είχε πράγματι δηλώσει, εν μέσω του πολέμου στη Γάζα, ότι υπήρχε «εισροή Ισραηλινών τουριστών» και ότι όσοι έρχονταν «δεν είναι Παλαιστίνιοι, έχουν έρθει Ισραηλινοί», συνδέοντάς το και με το ότι η Αθήνα παρέμενε αεροπορικός κόμβος προς το Ισραήλ.
Άρα, θα απέφευγα να του αποδώσουμε περισσότερα από όσα μπορούμε να αποδείξουμε.
Και κυρίως: το οικονομικό επιχείρημα “μας φέρνουν χρήματα” δεν μπορεί να αποτελεί απάντηση στο Παλαιστινιακό. Άλλο η προστασία του δικαιώματος ενός Ισραηλινού πολίτη να ταξιδεύει στην Ελλάδα χωρίς διακρίσεις και άλλο η αξιολόγηση της πολιτικής του κράτους του Ισραήλ.
Κρατούν πράγματι οι Ισραηλινοί «την ελληνική τουριστική οικονομία»;
Όχι. Είναι σημαντική αγορά, αλλά η διατύπωση αυτή είναι οικονομικά υπερβολική.
Η ίδια η Τράπεζα της Ελλάδος έχει σημειώσει ότι ήδη το 2022 οι Ισραηλινοί αντιστοιχούσαν περίπου στο 2% των αφίξεων και των τουριστικών εισπράξεων. Ήταν αγορά με ανοδική τάση και σχετικά υψηλή δαπάνη ανά ταξίδι, αλλά μικρό μερίδιο του συνολικού ελληνικού τουρισμού.
Το 2025 η Ελλάδα είχε περίπου 43,3 εκατ. εισερχόμενους ταξιδιώτες και €23,6 δισ. ταξιδιωτικές εισπράξεις. Οι πραγματικοί μεγάλοι τροφοδότες του ελληνικού τουρισμού εξακολουθούν να είναι πολύ ευρύτερο σύνολο χωρών — Γερμανία, Ηνωμένο Βασίλειο, Γαλλία, Ιταλία, ΗΠΑ κ.ά.
Επομένως:
> Το Ισραήλ αποτελεί αξιόλογη τουριστική αγορά για την Ελλάδα. Δεν αποτελεί την αγορά που “κρατάει όρθιο” τον ελληνικό τουρισμό.
Αυτό έχει σημασία και για μια δεύτερη αρχή του Παρατηρητηρίου: ποτέ υπερβολική εξάρτηση από μία εθνική αγορά, είτε λέγεται Ισραήλ, Γερμανία, Βρετανία, Ρωσία, Κίνα ή Τουρκία.
---
Και το μεγάλο ηθικό ζήτημα;
Εδώ χρειάζεται μια διάκριση που θεωρώ θεμελιώδη για την Ομονοιάστρα:
Δεν υπάρχουν “ένοχοι τουρίστες” λόγω εθνικότητας. Υπάρχουν κυβερνήσεις, στρατοί, οργανισμοί, επιχειρήσεις και φυσικά πρόσωπα που μπορεί να έχουν πολιτικές ή νομικές ευθύνες.
Ο Ισραηλινός οικογενειάρχης που έρχεται στη Ρόδο δεν μετατρέπεται αυτομάτως σε εκπρόσωπο της κυβέρνησης Νετανιάχου. Όπως ένας Τούρκος επισκέπτης στη Χίο δεν είναι ο Ερντογάν και δεν ευθύνεται προσωπικά για την κατοχή στην Κύπρο.
Γι' αυτό μία δημοκρατική Ελλάδα πρέπει συγχρόνως:
να προστατεύει τον Ισραηλινό ή Τούρκο επισκέπτη από διακρίσεις και βία και να διατηρεί απολύτως ελεύθερο το δικαίωμα ειρηνικής πολιτικής διαμαρτυρίας απέναντι στις κυβερνήσεις τους.
Αυτό δεν είναι αντίφαση. Είναι δημοκρατία.
Και η λέξη «γενοκτονία»;
Εδώ χρειάζεται επίσης ακρίβεια. Τον Σεπτέμβριο του 2025 η Ανεξάρτητη Διεθνής Εξεταστική Επιτροπή του ΟΗΕ κατέληξε ότι το Ισραήλ έχει διαπράξει γενοκτονία στη Γάζα.
Όμως το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης δεν έχει ακόμη εκδώσει οριστική απόφαση επί της ουσίας στην υπόθεση Νότια Αφρική κατά Ισραήλ. Η διαδικασία συνεχίζεται και, τον Μάιο του 2026, το Δικαστήριο όρισε νέα χρονικά όρια για τα υπομνήματα των δύο πλευρών.
Άρα η απολύτως τεκμηριωμένη διατύπωση είναι:
υπάρχει επίσημο πόρισμα Επιτροπής Έρευνας του ΟΗΕ περί γενοκτονίας, ενώ η δεσμευτική τελική δικαστική κρίση του ICJ εκκρεμεί.
---
Τι θα έλεγε λοιπόν η Ομονοιάστρα;
Θα έβαζα στο τραπέζι έναν κανόνα:
> Ο τουρισμός φέρνει κοντά ανθρώπους· δεν πρέπει να γίνεται ούτε πλυντήριο κυβερνητικών πολιτικών ούτε όπλο συλλογικής τιμωρίας λαών.
Και έναν δεύτερο:
> Ούτε “τα λεφτά πάνω από τον άνθρωπο”, ούτε “τιμωρώ έναν άνθρωπο επειδή έχει το λάθος διαβατήριο”.
Αυτό, κατά τη γνώμη μου, είναι η συνεπέστερη θέση με τους άξονες Άνθρωπος – Διεθνής συνεργασία – Ειρήνη – Αλληλεγγύη – Νόμιμη οικονομική ανάπτυξη που βάζετε στο Παρατηρητήριο.
---
Τι σημαίνει «σοφή εθνική τουριστική πολιτική»;
Θα την όριζα ως πολυδιάστατη και όχι ιδεολογικά επιλεκτική.
Η Ελλάδα δεν χρειάζεται να κλείνει τα σύνορά της στους απλούς πολίτες μιας χώρας επειδή διαφωνεί με την κυβέρνησή τους. Αυτό θα οδηγούσε πολύ μακριά: τότε θα έπρεπε κάθε τόσο να αποκλείουμε Ρώσους, Τούρκους, Ισραηλινούς, Αμερικανούς, Κινέζους, Σαουδάραβες ή πολίτες δεκάδων κρατών για πράξεις των κυβερνήσεών τους.
Αντίθετα, η Ελλάδα πρέπει να χρησιμοποιεί θεσμικά εργαλεία εκεί όπου υπάρχει πραγματική ευθύνη: διεθνείς και ευρωπαϊκές κυρώσεις, περιορισμούς σε συγκεκριμένα πρόσωπα ή εταιρείες, έλεγχο επενδύσεων για λόγους εθνικής ασφάλειας, κανόνες κατά του ξεπλύματος χρήματος και εφαρμογή διεθνών δικαστικών αποφάσεων.
Και στον τουρισμό να κάνει κάτι ακόμη πιο σημαντικό: διασπορά κινδύνου. Όσο περισσότερες χώρες τροφοδοτούν ισορροπημένα έναν προορισμό, τόσο λιγότερο μπορεί μια γεωπολιτική κρίση να γονατίσει τη Ρόδο, την Κρήτη ή την Αθήνα.
Αυτό ακριβώς είναι βιώσιμη ανάπτυξη — όχι απλώς περισσότερες αφίξεις.
---
Φάσκουν και αντιφάσκουν τα ελληνικά κόμματα;
Σε έναν βαθμό, ναι. Και δεν είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο.
Η σημερινή κυβερνητική πολιτική της ΝΔ επιχειρεί να κρατήσει ταυτόχρονα τρεις γραμμές: στρατηγική σχέση με το Ισραήλ, σχέσεις με τον αραβικό κόσμο και υποστήριξη της λύσης δύο κρατών. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δήλωσε τον Μάιο του 2026 ότι η στρατηγική σχέση Ελλάδας–Ισραήλ περιλαμβάνει οικονομία, άμυνα, επενδύσεις και τεχνολογία, ενώ είπε επίσης ότι η Ελλάδα έχει ασκήσει κριτική στο Ισραήλ για τη Γάζα.
Η επίσημη ελληνική θέση εξακολουθεί να είναι λύση δύο κρατών, ανθρωπιστική βοήθεια στη Γάζα, αντίθεση στην εποικιστική βία και ενίσχυση της Παλαιστινιακής Αρχής.
Υπάρχει όμως ένα ενδιαφέρον σημείο αντίφασης: ήδη από το 2015 η Βουλή των Ελλήνων είχε καλέσει την κυβέρνηση να προωθήσει τις διαδικασίες αναγνώρισης του κράτους της Παλαιστίνης. Παρ' όλα αυτά, η κυβερνητική θέση παραμένει ότι η τυπική αναγνώριση θα πρέπει να γίνει στο κατάλληλο στάδιο της πολιτικής διαδικασίας.
Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει σαφώς σκληρότερη γραμμή: άμεση αναγνώριση Παλαιστινιακού κράτους και, σε επίσημες αποφάσεις του, έχει ζητήσει κυρώσεις και εμπάργκο όπλων κατά του Ισραήλ, παράλληλα με λύση δύο κρατών.
Για το ΔΠΚ, από τις δημόσιες πηγές που μπόρεσα να επαληθεύσω δεν θα επιχειρούσα να κατασκευάσω σήμερα ολοκληρωμένη «επίσημη κομματική γραμμή» μόνο από τη δήλωση Κλαράκη. Η τοποθέτηση που μου δίνετε είναι μία πολιτική παρέμβαση στελέχους· δεν αρκεί μόνη της για να χαρακτηρίσουμε ολόκληρη την εξωτερική πολιτική του κόμματος.
Και εδώ βρίσκω σημαντικό ένα σημείο: η επίθεση στον Καιρίδη μπορεί να είναι πολιτικά σκληρή, αλλά φράσεις όπως «ανθέλληνας», «τους λείπει η Οθωμανική κυριαρχία» κ.λπ. δεν προσθέτουν τεκμηρίωση. Μεταφέρουν τη συζήτηση από το επιχείρημα στην προσωπική απαξίωση.
Η Ομονοιάστρα θα ήταν ισχυρότερη αν έλεγε:
«Διαφωνούμε με τον κυνισμό του επιχειρήματος, όχι γιατί αμφισβητούμε την ελληνικότητα εκείνου που το εκφέρει, αλλά γιατί η ανθρώπινη ζωή δεν αποτιμάται με τουριστικές εισπράξεις.»
Αυτό είναι πολύ δυσκολότερο να αντικρουστεί.
---
Μπορούν οι κυβερνήσεις να κάνουν αλλιώς;
Ναι — αλλά όχι απλοϊκά.
Μια χώρα σαν την Ελλάδα δεν μπορεί να κάνει εξωτερική πολιτική μόνο με ηθικές διακηρύξεις, γιατί έχει ασφάλεια, ενέργεια, εμπόριο, άμυνα, επενδύσεις, ναυτιλία και τουρισμό.
Αλλά ούτε μπορεί να κάνει πολιτική μόνο με το ταμείο.
Η πραγματική πολιτική ωριμότητα είναι να μπορείς να πεις στον στρατηγικό σου εταίρο:
> Είσαι εταίρος μου.
Οι πολίτες σου είναι καλοδεχούμενοι και ασφαλείς στην Ελλάδα.
Οι επενδύσεις σου είναι ευπρόσδεκτες όταν είναι νόμιμες και διαφανείς.
Αλλά δεν σου παραχωρώ ασυλία απέναντι στο διεθνές δίκαιο επειδή έχουμε οικονομικά συμφέροντα.
Και ακριβώς το ίδιο να λες στην Τουρκία, στη Ρωσία, στις ΗΠΑ, στην Κίνα ή σε οποιονδήποτε άλλο.
Αυτό θα το έβαζα ως νέο δόγμα του Παρατηρητηρίου:
ΑΝΟΙΧΤΑ ΣΥΝΟΡΑ ΣΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ — ΟΧΙ ΛΕΥΚΗ ΕΠΙΤΑΓΗ ΣΤΙΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙΣ.
Τουρισμός χωρίς διακρίσεις.
Οικονομία με κανόνες.
Επενδύσεις με διαφάνεια.
Εξωτερική πολιτική με εθνικό συμφέρον.
Και πάνω απ' όλα διεθνές δίκαιο, ανθρώπινη αξιοπρέπεια και ειρήνη.
Αυτό, νομίζω, αξίζει να γίνει αυτοτελής φάκελος του Παρατηρητηρίου: «Τουρισμός – Γεωπολιτική – Ηθική και Εθνικό Συμφέρον». Είναι πολύ μεγαλύτερο θέμα από την αντιπαράθεση Καιρίδη–Κλαράκη και θα μας χρησιμεύσει και για Ισραήλ, Τουρκία, Ρωσία, επενδύσεις τρίτων χωρών και εξαρτήσεις συγκεκριμένων ελληνικών προορισμών από μία αγορά.
Ναι δεν παρέθεσα και άλλες χώρες που είναι πολλές με χαρακτηριστικά των δύο προαναφερθέντων.
Άρα κρατάμε το θέμα και το κόβουμε πότε πότε. Αυτά που μου έδωσες είναι πολύ καλά και συμφωνώ.
Ακριβώς. Και θεωρώ σωστό να μην περιοριστεί το θέμα σε Ισραήλ και Τουρκία. Αυτές είναι δύο χαρακτηριστικές περιπτώσεις· το ερώτημα είναι παγκόσμιο και διαχρονικό.
Κρατάμε λοιπόν τον φάκελο:
«Τουρισμός – Γεωπολιτική – Ηθική – Εθνικό Συμφέρον»
και τον ανοίγουμε κάθε φορά που προκύπτει κατάλληλη περίπτωση. Έτσι, αντί να καταλήξουμε γρήγορα σε ένα ιδεολογικό συμπέρασμα, θα συσσωρεύουμε στοιχεία, παραδείγματα και αντιφάσεις.
Μάλιστα, υπάρχει ένα πολύ ενδιαφέρον ερευνητικό ερώτημα που αξίζει να μας συνοδεύει:
Μπορεί ο τουρισμός να αποτελεί γέφυρα μεταξύ λαών ακόμη και όταν οι κυβερνήσεις τους συγκρούονται; Και πότε η οικονομική συνεργασία παύει να είναι γέφυρα και γίνεται ανοχή ή συνενοχή;
Εκεί βρίσκεται κατά τη γνώμη μου όλη η δυσκολία.
Και κρατώ ιδιαίτερα μια αρχή από τη σημερινή συζήτηση: δεν ταυτίζουμε τον λαό με την κυβέρνησή του. Ο τουρίστας είναι άνθρωπος και επισκέπτης· η κρατική πολιτική κρίνεται με άλλα εργαλεία — διεθνές δίκαιο, διπλωματία, κυρώσεις, εμπορικές σχέσεις και εθνική στρατηγική.
Έτσι το Παρατηρητήριο δεν θα βγάζει κάθε φορά «εύκολη ετυμηγορία». Θα παρατηρεί, θα συγκρίνει, θα τεκμηριώνει και θα επανέρχεται.
Και νομίζω ότι αυτό ταιριάζει πολύ στην Ομονοιάστρα:
ούτε αφέλεια απέναντι στα οικονομικά συμφέροντα, ούτε κυνισμός απέναντι στον άνθρωπο.
Έχουμε λοιπόν έναν πολύ καλό νέο φάκελο. Θα τον «κόβουμε», όπως λες, πότε πότε — γιατί φοβάμαι ότι θα μας δώσει άφθονο υλικό τα επόμενα χρόνια.
Δώσε μου τώρα μια εικόνα σκίτσο μέγεθος αφίσας με το περιεχόμενο αυτό τύπου Μαφάλντας Ομονοιάστρας Παρατηρητήριο
Τουρισμός Πολιτισμός 2035 Φάκελος «Τουρισμός – Γεωπολιτική – Ηθική – Εθνικό Συμφέρον»
ΤΟΥΡΙΣΜΟΣ – ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ – ΗΘΙΚΗ – ΕΘΝΙΚΟ ΣΥΜΦΕΡΟΝ
Μπορεί ο τουρισμός να ενώνει τους λαούς, όταν οι κυβερνήσεις συγκρούονται;
Η Ομονοιάστρα και το Παρατηρητήριο Τουρισμός Πολιτισμός 2035 ανοίγουν έναν δύσκολο φάκελο.
Δεν ταυτίζουμε έναν λαό με την κυβέρνησή του.
Δεν τιμωρούμε έναν ταξιδιώτη για το διαβατήριό του.
Αλλά ούτε δεχόμαστε ότι τα οικονομικά συμφέροντα μπορούν να δικαιολογούν τα πάντα.
Τουρισμός χωρίς διακρίσεις.
Οικονομία με κανόνες.
Επενδύσεις με διαφάνεια.
Εξωτερική πολιτική με εθνικό συμφέρον.
Σεβασμός στο διεθνές δίκαιο και στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια.
Οι άνθρωποι να ταξιδεύουν, να γνωρίζονται, να συνεργάζονται.
Οι κυβερνήσεις όμως να κρίνονται για τις πράξεις τους.
Ούτε αφέλεια απέναντι στα συμφέροντα.
Ούτε κυνισμός απέναντι στον άνθρωπο.
Το θέμα μένει ανοιχτό. Θα επανερχόμαστε, θα συγκρίνουμε και θα τεκμηριώνουμε.
#Ομονοιάστρα #Παρατηρητήριο2035 #Τουρισμός #Πολιτισμός #ΤουρισμόςΚαιΓεωπολιτική #ΕθνικόΣυμφέρον #ΔιεθνέςΔίκαιο #ΑνθρώπινηΑξιοπρέπεια #Ειρήνη #Αλληλεγγύη #Συνεργασία #ΒιώσιμηΑνάπτυξη #ΥπεύθυνοςΤουρισμός #Γεωπολιτική #Επιμένω
Το κείμενο που ακολουθεί γράφτηκε από τον ΕΔΟΥΑΡΔΟ ΓΚΑΛΕΑΝΟ, εν μέσω της Ισραηλινής Επιχείρησης «Συμπαγές Μολύβι» κατά της Γάζας (27 Δεκέμβρη 2008 - 18 Γενάρη 2009) που στοίχισε τη ζωή σε 1.400 Παλαιστίνιους:
Επιχείρηση «Ατιμώρητο Μολύβι»
Ο ισραηλινός στρατός, ο πιο σύγχρονος και προηγμένος στον κόσμο, ξέρει ποιον σκοτώνει. Δεν σκοτώνει κατά λάθος. Σκοτώνει κατά φρίκη. Οι άμαχοι θύματα αποκαλούνται παράπλευρες απώλειες κατά το λεξικό άλλων αυτοκρατορικών πολέμων.
Για να δικαιολογηθεί η κρατική τρομοκρατία κατασκευάζει τρομοκράτες: σπέρνει μίσος και θερίζει άλλοθι. Ολα δείχνουν ότι αυτό το σφαγείο στη Γάζα, που σύμφωνα με τους εκτελεστές του επιδιώκει να τελειώνει με τους τρομοκράτες, θα πετύχει να τους πολλαπλασιάσει.
Από το 1948 οι Παλαιστίνιοι ζουν καταδικασμένοι στην ατέρμονη ταπείνωση. Δεν μπορούν ούτε να αναπνεύσουν χωρίς άδεια. Εχασαν στην πατρίδα τους, τα εδάφη τους, το νερό τους, την ελευθερία τους, τα πάντα τους. Ούτε καν έχουν δικαίωμα να εκλέγουν τους κυβερνώντες τους. Οταν ψηφίζουν όποιον δεν θα έπρεπε να ψηφίσουν, τιμωρούνται. Η Γάζα τιμωρείται. Μετατράπηκε σε μια ποντικοπαγίδα χωρίς διέξοδο, από τότε που η Χαμάς κέρδισε καθαρά τις εκλογές το 2006. Κάτι παρόμοιο είχε συμβεί το 1932, όταν το Κομμουνιστικό Κόμμα κέρδισε τις εκλογές στο Ελ Σαλβαδόρ. Λουσμένοι στο αίμα, οι Σαλβαδοριανοί επανόρθωσαν την κακή τους συμπεριφορά και έκτοτε έζησαν υποταγμένοι σε στρατιωτικές δικτατορίες. Η δημοκρατία είναι μια πολυτέλεια που δεν αξίζει σε όλους.
Είναι παιδιά της ανημπόριας οι αυτοσχέδιοι πύραυλοι που οι μαχητές της Χαμάς, στριμωγμένοι στη Γάζα, εκτοξεύουν στοχεύοντας αδέξια πάνω σε εδάφη που υπήρξαν παλαιστινιακά και τα οποία οικειοποιήθηκε η ισραηλινή κατοχή. Και η απόγνωση, στα όρια της αυτοκτονικής τρέλας, είναι η μητέρα των ψευτοπαλικαρισμών που αρνούνται το δικαίωμα ύπαρξης του Ισραήλ: κραυγές χωρίς κανένα αποτέλεσμα, όσο ο πολύ αποτελεσματικός πόλεμος εξόντωσης αρνείται, εδώ και χρόνια, το δικαίωμα ύπαρξης της Παλαιστίνης.
Πια λίγη Παλαιστίνη απομένει. Βήμα το βήμα το Ισραήλ τη σβήνει από τον χάρτη. Οι έποικοι εισβάλλουν και πίσω τους οι στρατιώτες διορθώνουν τα σύνορα. Οι σφαίρες καθαγιάζουν τη λεηλασία σε νόμιμη άμυνα.
Δεν υπάρχει επιθετικός πόλεμος που να μη λέει πως είναι αμυντικός πόλεμος. Ο Χίτλερ εισέβαλε στην Πολωνία για να εμποδίσει την Πολωνία να εισβάλει στη Γερμανία. Ο Μπους εισέβαλε στο Ιράκ για να αποτρέψει να εισβάλει το Ιράκ σε όλο τον κόσμο. Σε καθέναν από τους αμυντικούς του πολέμους το Ισραήλ καταπίνει κι άλλο κομμάτι της Παλαιστίνης και το φαγοπότι συνεχίζεται. Η καταβρόχθιση δικαιολογείται από τους τίτλους ιδιοκτησίας που η Βίβλος παραχώρησε για τα δύο χιλιάδες χρόνια διωγμού που υπέστη ο εβραϊκός λαός, αλλά και από τον πανικό που προκαλούν οι Παλαιστίνιοι που καραδοκούν.
Το Ισραήλ είναι η χώρα που ποτέ δεν συμμορφώνεται με τις συστάσεις ούτε τα ψηφίσματα των Ηνωμένων Εθνών, αυτή που ποτέ δεν τηρεί τις αποφάσεις των διεθνών δικαστηρίων, αυτή που χλευάζει τη διεθνή νομοθεσία και είναι επίσης η μόνη χώρα που έχει νομιμοποιήσει τα βασανιστήρια των κρατουμένων.
Ποιος του χάρισε το δικαίωμα να αρνείται όλα τα δικαιώματα; Από πού πηγάζει η ατιμωρησία με την οποία το Ισραήλ διαπράττει τη σφαγή της Γάζας; Η ισπανική κυβέρνηση δεν θα είχε μπορέσει να βομβαρδίσει ατιμώρητα τη Χώρα των Βάσκων για να τελειώσει με την ΕΤΑ, ούτε η βρετανική κυβέρνηση θα είχε μπορέσει να ισοπεδώσει την Ιρλανδία για να εξαρθρώσει τον IRA. Μήπως η τραγωδία του Ολοκαυτώματος αποτελεί ένα είδος ασφαλιστήριου αιώνιας ατιμωρησίας; Ή μήπως αυτό το πράσινο φως προέρχεται από την παντοκρατόρισσα δύναμη που έχει στο Ισραήλ τούς πιο ανεπιφύλακτους υποτελείς της;
Ο ισραηλινός στρατός, ο πιο σύγχρονος και προηγμένος στον κόσμο, ξέρει ποιον σκοτώνει. Δεν σκοτώνει κατά λάθος. Σκοτώνει κατά φρίκη. Οι άμαχοι θύματα αποκαλούνται παράπλευρες απώλειες κατά το λεξικό άλλων αυτοκρατορικών πολέμων. Στη Γάζα, στις δέκα παράπλευρες απώλειες οι τρεις είναι παιδιά. Και προστίθενται χιλιάδες ακρωτηριασμένοι, θύματα της τεχνολογίας του ανθρώπινου διαμελισμού, την οποία η στρατιωτική βιομηχανία δοκιμάζει επιτυχώς σε αυτή την επιχείρηση εθνοκάθαρσης.
Και όπως πάντα, πάντα το ίδιο: στη Γάζα εκατό προς έναν. Για κάθε εκατό Παλαιστίνιους νεκρούς, ένας Ισραηλινός.
Επικίνδυνοι άνθρωποι, προειδοποιεί ο άλλος βομβαρδισμός που αναλαμβάνουν τα μέσα μαζικής χειραγώγησης, που μας καλούν να πιστέψουμε πως μια ισραηλινή ζωή αξίζει όσο εκατό παλαιστινιακές ζωές. Και αυτά τα μέσα μάς καλούν επίσης να πιστέψουμε πως είναι ανθρωπιστικές οι διακόσιες ατομικές βόμβες του Ισραήλ και ότι μια πυρηνική δύναμη που λέγεται Ιράν ήταν εκείνη που αφάνισε τη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι.
Η αποκαλούμενη διεθνής κοινότητα υπάρχει; Είναι κάτι περισσότερο από μια λέσχη εμπόρων, τραπεζιτών και πολεμιστών; Είναι κάτι παραπάνω από το καλλιτεχνικό προσωνύμιο που χρησιμοποιούν οι Ηνωμένες Πολιτείες όταν παίζουν θέατρο;
Μπροστά στην τραγωδία της Γάζας η παγκόσμια υποκρισία διαπρέπει για άλλη μία φορά. Οπως πάντα, η αδιαφορία, οι κενές ομιλίες, οι κούφιες δηλώσεις, οι βαρύγδουπες διακηρύξεις, οι διφορούμενες θέσεις αποτίνουν φόρο τιμής στην ιερή ατιμωρησία. Μπροστά στην τραγωδία της Γάζας οι αραβικές χώρες νίπτουν τα χέρια τους. Οπως πάντα. Και όπως πάντα οι ευρωπαϊκές χώρες τρίβουν τα χέρια τους.
Η παλιά Ευρώπη, τόσο ικανή για ομορφιά και διαστροφή, χύνει περιστασιακά κανένα δάκρυ όσο μυστικά γιορτάζει αυτό το επιδέξιο παιχνίδι. Γιατί το κυνήγι των Εβραίων υπήρξε πάντα μια ευρωπαϊκή συνήθεια, αλλά εδώ και μισό αιώνα αυτό το ιστορικό χρέος το πληρώνουν οι Παλαιστίνιοι, που επίσης είναι σημίτες και που ποτέ δεν ήταν ούτε είναι αντισημίτες. Εκείνοι πληρώνουν, με άφθονο αίμα που ρέει τοις μετρητοίς, έναν ξένο λογαριασμό.
(Αυτό το άρθρο είναι αφιερωμένο στους Εβραίους φίλους μου που δολοφονήθηκαν από τις λατινοαμερικανικές δικτατορίες, αυτές που είχαν το Ισραήλ ως σύμβουλο.)
* Δεκαεφτά χρόνια μετά ο Γκαλεάνο δεν βρίσκεται πια στη ζωή, αλλά το κείμενό του είναι πιο επίκαιρο από ποτέ.
Τίποτα σχεδόν δεν έχει αλλάξει, εκτός από τον πολλαπλάσιο αριθμό των θυμάτων και το απύθμενο μέγεθος της καταστροφής. Με την επέκταση των βομβαρδισμών και της πείνας συνεχίζεται η γενοκτονία των Παλαιστινίων...
Κανείς δεν μπορεί να σιωπά λοιπόν!
- Αλληλεγγύη στον ηρωικό λαό της Παλαιστίνης
- Καμία στήριξη στο κράτος - δολοφόνο που κλιμακώνει τη
γενοκτονία!
(Via Ελενη Μαρκακη)
No comments:
Post a Comment