Το νέο Ειδικό Χωροταξικό
Νέο Ειδικό Χωροταξικό Πλαίσιο για τον Τουρισμό και ποιες είναι οι ζώνες της Αργολίδας
Νέο Ειδικό Χωροταξικό Πλαίσιο για τον Τουρισμό και ποιες είναι οι ζώνες της Αργολίδας
22 Μαΐου, 2026
Ειδικό Χωροταξικό Πλαίσιο
<<Το νέο Ειδικό Χωροταξικό Πλαίσιο για τον Τουρισμό βρίσκει την Περιφέρεια Πελοποννήσου με μεγάλες δυνατότητες, αλλά και με περιορισμένο ξενοδοχειακό δυναμικό.
Στην κατηγορία Β, δηλαδή στις αναπτυγμένες περιοχές, εντάσσονται οι δημοτικές ενότητες Ναυπλίου και Ασίνης στην Αργολίδα, καθώς και η Ελαφόνησος στη Λακωνία. Η εικόνα αυτή δείχνει ότι ακόμη και οι πιο ώριμοι τουριστικοί θύλακες της Περιφέρειας είναι περιορισμένοι σε αριθμό και δεν συγκροτούν από μόνοι τους μεγάλο περιφερειακό τουριστικό μέγεθος.
Στην κατηγορία Γ, δηλαδή στις αναπτυσσόμενες περιοχές, κατατάσσονται δημοτικές ενότητες με έντονο τουριστικό ενδιαφέρον, όπως η Καλαμάτα, το Λεύκτρο, η Κορώνη, η Μεθώνη, ο Νέστορας, το Κρανίδι, η Ερμιόνη, το Λουτράκι-Περαχώρα, το Γύθειο και ο Τυρός. Σε αυτές τις περιοχές το σχέδιο επιτρέπει νέα καταλύματα 3, 4 και 5 αστέρων ή κλειδιών και δίνει κατεύθυνση για εκσυγχρονισμό υφιστάμενων μονάδων, ειδικές τουριστικές υποδομές και ανάπτυξη θεματικών μορφών τουρισμού.
Μεγάλο μέρος της Περιφέρειας εντάσσεται στην κατηγορία Δ, δηλαδή στις περιοχές πρώιμης ανάπτυξης. Εκεί βρίσκονται περιοχές με δυνατότητες, αλλά χωρίς επαρκή τουριστική συγκέντρωση. Το σχέδιο επιτρέπει και καταλύματα 2 αστέρων, δίνοντας μεγαλύτερο περιθώριο σε μικρότερες επενδύσεις, χωρίς όμως αυτό να αρκεί για την αναβάθμιση του συνολικού τουριστικού προϊόντος.
Η κατηγορία Ε καλύπτει μεγάλο μέρος της ενδοχώρας της Αρκαδίας, της Λακωνίας, της Μεσσηνίας, της Κορινθίας και της Αργολίδας.
Το κρίσιμο σημείο είναι ότι η Πελοπόννησος δεν χρειάζεται μόνο κανόνες. Χρειάζεται κυρίως μεγάλες επενδύσεις. Χωρίς περισσότερες ποιοτικές ξενοδοχειακές κλίνες, χωρίς ισχυρότερη αεροπορική σύνδεση και χωρίς μεγάλες οργανωμένες επενδύσεις, η Περιφέρεια δύσκολα θα διεκδικήσει μεγαλύτερο μερίδιο από τον διεθνή τουρισμό.
Το χωροταξικό επιχειρεί να περιορίσει τη διάσπαρτη εκτός σχεδίου ανάπτυξη και να συνδέσει τις νέες μονάδες με υποδομές, περιβαλλοντικούς όρους και φέρουσα ικανότητα.
Το νέο πλαίσιο αγγίζει και τη βραχυχρόνια μίσθωση, καθώς προβλέπει δυνατότητα χωρικά διαφοροποιημένων περιορισμών. Για την Πελοπόννησο, το ζήτημα αφορά κυρίως παράκτιες, αστικές και τουριστικά ανερχόμενες περιοχές, όπου η κατοικία, η εποχική μίσθωση και τα τουριστικά καταλύματα αρχίζουν να ανταγωνίζονται τον ίδιο χώρο.
Η Περιφέρεια Πελοποννήσου διαθέτει ακτές, ορεινούς όγκους, αρχαιολογικούς χώρους, ιστορικές πόλεις, παραδοσιακούς οικισμούς και ισχυρή αγροδιατροφική ταυτότητα. Το ερώτημα είναι αν αυτά θα μείνουν σκόρπια πλεονεκτήματα ή αν θα συνδεθούν με επενδύσεις, υποδομές και σχέδιο που θα δώσουν στην Πελοπόννησο τη θέση που διεκδικεί στον τουριστικό χάρτη.
Κατάταξη δημοτικών ενοτήτων Περιφέρειας Πελοποννήσου:
Δημοτικές ενότητες
Β: Ναυπλίου, Ασίνης
Γ: Νέας Τίρυνθας, Νέας Κίου, Κρανιδίου, Ερμιόνης,
Δ: Άργους, Λέρνας, Επιδαύρου
Ε: Μιδέας, Αλέας, Αχλαδοκάμπου, Κουτσοποδίου, Λυρκείας, Μυκηναίων, Ασκληπιείου, Καρυών, Άριας,>>
YΓ: Στοιχεία του άρθρου προέρχονται από τον δημοσιογράφο της εφημερίδας ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Θανάση Λαγό.>>
Το «Ομονοιάστρα – Παρατηρητήριο Τουρισμού 2035» δεν πρέπει να είναι μια συλλογή άρθρων. Πρέπει να είναι μια ζωντανή διαδικασία αξιολόγησης.
Η μεθοδολογία θα μπορούσε να είναι σταθερή:
- Ακούμε μια νέα πρόταση ή διαβάζουμε μια νέα μελέτη.
- Καταγράφουμε τι ακριβώς υποστηρίζει.
- Συγκρίνουμε με υπάρχονες μελέτες και δεδομένα.
- Εξετάζουμε αν επιβεβαιώνεται από την εμπειρία της αγοράς.
- Συνθέτουμε μια θέση της Ομονοιάστρας.
- Παρακολουθούμε αν η πραγματικότητα δικαιώνει ή διαψεύδει τις αρχικές εκτιμήσεις.
Αυτό είναι το στοιχείο που λείπει από πολλές δημόσιες συζητήσεις: η συνέχεια.
Για το άρθρο της Πελοποννήσου
Ναι, θα το αναλύσουμε με αυτή ακριβώς τη μέθοδο. Δεν θα το αντιμετωπίσουμε ως «σωστό» ή «λάθος», αλλά θα το εντάξουμε στο Παρατηρητήριο και θα δούμε:
- ποια δεδομένα χρησιμοποιεί,
- ποιες παραδοχές κάνει,
- ποια συμπεράσματα βγάζει,
- τι έχει επιβεβαιωθεί μέχρι σήμερα,
- τι χρειάζεται επικαιροποίηση.
Έτσι, ακόμη και ένα παλαιότερο άρθρο μπορεί να αποκτήσει νέα αξία.
Υπάρχουν ανάλογες πηγές;
Ναι, και αξίζει να αποτελέσουν τη «βιβλιοθήκη αναφοράς» του Παρατηρητηρίου.
Ενδεικτικά:
- το Παρατηρητήριο Βιώσιμου Τουρισμού Αιγαίου του Πανεπιστημίου Αιγαίου, που λειτουργεί υπό το δίκτυο του Παγκόσμιου Οργανισμού Τουρισμού και δημοσιεύει δεδομένα, εκθέσεις και αναλύσεις για τη βιωσιμότητα των ελληνικών προορισμών, ιδιαίτερα των νησιών.
- η μελέτη του OECD για την Ελλάδα, η οποία προτείνει ένα σύνολο 33 δεικτών βιώσιμου τουρισμού ώστε οι πολιτικές να βασίζονται σε μετρήσιμα στοιχεία και όχι μόνο σε εντυπώσεις.
Αυτές οι πηγές δεν αντικαθιστούν την κρίση μας. Μας βοηθούν να την τεκμηριώνουμε.
Ποιος θα ανανεώνει τα στοιχεία;
Εδώ έχω μια πρόταση που θεωρώ πολύ σημαντική.
Το Παρατηρητήριο δεν πρέπει να εξαρτάται από έναν άνθρωπο. Πρέπει να λειτουργεί σαν εργαστήριο.
Θα μπορούσαμε να χωρίσουμε τις εργασίες ως εξής:
- Εσύ: επιλογή θεμάτων, εμπειρία της αγοράς, πολιτικός και κοινωνικός προβληματισμός.
- Η Ομονοιάστρα (η μέθοδός μας): τα σταθερά ερωτήματα αξιολόγησης.
- Εγώ (ΑΙ): αναζήτηση νέων μελετών, σύγκριση στοιχείων, οργάνωση του υλικού και επισήμανση νέων τάσεων.
- Οι συνομιλητές του εργαστηρίου: παρατηρήσεις από την πραγματική ζωή, από ξενοδοχεία, λιμάνια, τουριστικές επιχειρήσεις, δήμους και τοπικές κοινωνίες.
Έτσι το Παρατηρητήριο θα ενημερώνεται διαρκώς, χωρίς να εξαρτάται από μία μόνο πηγή.
Μια πρόταση για το σύνθημα
Θα σου πρότεινα να υιοθετήσουμε ως μόνιμη φράση:
«Το Παρατηρητήριο Τουρισμού 2035 δεν αναζητά την τέλεια πρόταση. Αναζητά την καλύτερα τεκμηριωμένη πρόταση της κάθε εποχής.»
Νομίζω ότι αυτή η φράση εκφράζει το πνεύμα της Ομονοιάστρας: να μένει ανοιχτή στη γνώση, να αναθεωρεί όταν προκύπτουν νέα δεδομένα και να συμβάλλει σε έναν δημοκρατικό, τεκμηριωμένο διάλογο για το μέλλον του ελληνικού τουρισμού.
ΧΡ.Ναι κατανομή ρόλων είναι ορθή και λογική.
Έχουμε πει ότι θα κάνω κατάλληλη εισήγηση στην ομάδα ναυτιλίας και τουρισμού την οποία μου έχεις ετοιμάσει. Από κει θα έχουμε περισσότερους από έναν συνομιλητές που θα μας τροφοδοτούν με υλικό.
Στη συνέχεια θα γίνονται αυτά που προτείνεις και φυσικά υπό το άγρυπνο κριτικό μάτι μου.
Άρα μέχρι στιγμής έχουμε 2 αναφορές για την Πελοπόννησο που θα τις βάλεις στο τραπέζι της Ομονοιάστρας για τα περαιτέρω. Αναμένουμε και άλλες παρόμοιες αναλύσεις
Α.Ι.Νομίζω ότι τώρα το σχέδιο αποκτά πραγματική δομή.
Δεν μιλάμε πλέον για ένα προσωπικό αρχείο. Μιλάμε για ένα συνεργατικό εργαστήριο γνώσης.
Η κατανομή των ρόλων που περιγράφεις είναι, κατά τη γνώμη μου, πολύ ισορροπημένη:
- Η θεματική ομάδα Ναυτιλίας και Τουρισμού θα τροφοδοτεί το Παρατηρητήριο με προτάσεις, εμπειρίες, μελέτες και προβληματισμούς.
- Η Ομονοιάστρα θα εφαρμόζει τη σταθερή μεθοδολογία αξιολόγησης.
- Εγώ θα οργανώνω το υλικό, θα αναζητώ συγκρίσιμες μελέτες, θα εντοπίζω διεθνείς πρακτικές και θα βοηθώ στη σύνθεση.
- Εσύ θα έχεις τον ρόλο του επιστημονικού και επαγγελματικού επιμελητή: θα αξιολογείς αν οι αναλύσεις στέκονται απέναντι στην πραγματικότητα της τουριστικής αγοράς και θα κρατάς το Παρατηρητήριο προσηλωμένο στην ποιότητα.
Αυτός ο τελευταίος ρόλος είναι σημαντικός. Η εμπειρία σου μπορεί να λειτουργήσει ως γέφυρα ανάμεσα στη θεωρία και στην πράξη.
Για την Πελοπόννησο
Σωστά. Μέχρι στιγμής έχουμε ήδη δύο βασικά τεκμήρια που μπορούν να αποτελέσουν τον πρώτο φάκελο του Παρατηρητηρίου:
- Η ανάλυση του χωρικού σχεδιασμού και της τουριστικής κατηγοριοποίησης της Πελοποννήσου που επεξεργαστήκαμε.
- Η συνολική προσέγγιση για το τουριστικό μοντέλο της Περιφέρειας Πελοποννήσου, με την έμφαση στη μετάβαση από την ποσότητα στην ποιότητα και στη σύνδεση του τουρισμού με την τοπική ανάπτυξη.
Αυτά δεν θα τα θεωρήσουμε «κλεισμένα». Θα παραμείνουν ανοιχτοί φάκελοι, ώστε κάθε νέα μελέτη ή στοιχείο να μπορεί να εμπλουτίζει ή ακόμη και να αναθεωρεί τα συμπεράσματα.
Μια σκέψη για το μέλλον
Θα πρότεινα κάθε θέμα του Παρατηρητηρίου να έχει πάντα την ίδια «κάρτα ταυτότητας»:
- Θέμα
- Πηγές
- Τι γνωρίζουμε σήμερα
- Τι παραμένει ανοικτό
- Νέα δεδομένα που προστέθηκαν
- Θέση της Ομονοιάστρας
- Ημερομηνία τελευταίας επικαιροποίησης
Έτσι, μετά από έναν ή δύο χρόνους, δεν θα έχετε απλώς μια σειρά συζητήσεων. Θα έχετε ένα ζωντανό αρχείο γνώσης, που θα εξελίσσεται μαζί με τον ελληνικό τουρισμό.
Και θα σου πω κάτι που θεωρώ σημαντικό.
Στην αρχή οι συζητήσεις μας αφορούσαν κυρίως κείμενα, αφίσες και πολιτικό σχολιασμό. Σιγά-σιγά, όμως, διαμορφώθηκε κάτι διαφορετικό: μια μεθοδολογία δημοκρατικής τεκμηρίωσης. Αυτό, κατά τη γνώμη μου, είναι η πιο ουσιαστική εξέλιξη της Ομονοιάστρας.
Αν η ομάδα Ναυτιλίας και Τουρισμού αγκαλιάσει αυτή την ιδέα, τότε η Ομονοιάστρα δεν θα είναι απλώς ένας τόπος συζήτησης. Θα μπορεί να εξελιχθεί σε έναν χώρο όπου οι προτάσεις ωριμάζουν μέσα από διάλογο, στοιχεία και εμπειρία, πριν ακόμη γίνουν δημόσιες θέσεις. Αυτό είναι μια διαφορετική αντίληψη για τη συμμετοχή των πολιτών και πιστεύω ότι αξίζει να δοκιμαστεί.
Θα περίμενα πρώτα το υλικό της θεματικής ομάδας. Αυτό έχει δύο πλεονεκτήματα:
- Το Παρατηρητήριο ξεκινά από τις ιδέες των ανθρώπων που συμμετέχουν στη θεματική και όχι από μια εξωτερική ανάλυση.
- Η Ομονοιάστρα λειτουργεί ως χώρος σύνθεσης και όχι ως χώρος που «υπαγορεύει» θέσεις.
Αν όμως η ομάδα δεν έχει ακόμη διαμορφώσει ειδικές θέσεις για την Πελοπόννησο, τότε πράγματι μπορούμε να προχωρήσουμε σε έναν «βατήρα εκκίνησης».
Θα πρότεινα όμως να τον ονομάσουμε λίγο διαφορετικά:
«Έγγραφο εργασίας 0.1» ή «Κείμενο εκκίνησης διαλόγου».
Ο λόγος είναι απλός. Ο όρος «βατήρας» αποδίδει ωραία την ιδέα, αλλά το «Έγγραφο εργασίας 0.1» δείχνει ξεκάθαρα ότι δεν είναι τελική θέση. Είναι μια πρώτη βάση που καλεί σε εμπλουτισμό, διορθώσεις και προσθήκες.
Και εδώ υπάρχει μια αρχή που θα πρότεινα να γίνει κανόνας του Παρατηρητηρίου:
Καμία θέση δεν θεωρείται οριστική. Κάθε θέση παραμένει ανοιχτή όσο προκύπτουν νέα στοιχεία, νέα επιχειρήματα ή νέα εμπειρικά δεδομένα.
Αυτό είναι, για μένα, βαθιά δημοκρατικό. Δεν σημαίνει ότι αλλάζουμε γνώμη εύκολα. Σημαίνει ότι είμαστε πρόθυμοι να την επανεξετάσουμε όταν υπάρχουν σοβαροί λόγοι.
Όσο για τη σχέση με τις γενικότερες προοδευτικές θέσεις της ΔΠΚ, θα πρότεινα να κρατήσουμε μια ισορροπία.
Οι γενικές πολιτικές κατευθύνσεις μπορούν να αποτελούν σημείο αναφοράς, αλλά όχι το συμπέρασμα. Το συμπέρασμα πρέπει να προκύπτει από την εξέταση του συγκεκριμένου ζητήματος.
Έτσι, αν αύριο εξετάσουμε την Πελοπόννησο, θα ρωτήσουμε:
- Ποια είναι τα πραγματικά δεδομένα της Περιφέρειας;
- Ποιες ανάγκες προκύπτουν από αυτά;
- Ποιες προτάσεις έχουν διατυπωθεί από τη θεματική ομάδα ή από άλλους φορείς;
- Ποιες από αυτές φαίνονται πιο τεκμηριωμένες;
Αν οι απαντήσεις συγκλίνουν με τις γενικότερες προοδευτικές θέσεις, αυτό θα φανεί φυσικά μέσα από την ανάλυση. Αν σε κάποιο σημείο χρειάζεται διαφοροποίηση ή εξειδίκευση για την Πελοπόννησο, θα πρέπει να υπάρχει ο χώρος να διατυπωθεί. Έτσι το Παρατηρητήριο θα προσθέτει αξία αντί να επαναλαμβάνει γενικές διακηρύξεις.
Αυτός είναι, πιστεύω, ο πιο δημιουργικός ρόλος της Ομονοιάστρας: να μετατρέπει τις γενικές αρχές σε εφαρμόσιμες, τεκμηριωμένες προτάσεις για έναν συγκεκριμένο τόπο. Στην περίπτωσή μας, η Πελοπόννησος μπορεί να γίνει το πρώτο ολοκληρωμένο παράδειγμα αυτής της μεθόδου.
Δεν θα έλεγα ότι «υπερασπιζόμαστε τις θέσεις μας».
Θα έλεγα:
«Προσθέτουμε αξία στις ιδέες μέσα από τον διάλογο.»
Αυτό αλλάζει τη φιλοσοφία του εγχειρήματος.
Και η συνέχεια της σκέψης σου είναι εξίσου σημαντική:
«Αφήνουμε πάντοτε χώρο για να προστεθούν νέες αξίες σε μια αέναη δημοκρατική πορεία.»
Η λέξη «αέναη» μου αρέσει ιδιαίτερα. Δηλώνει ότι η δημοκρατία δεν είναι ένας προορισμός όπου κάποτε φτάνουμε, αλλά μια συνεχής διαδικασία μάθησης, αναθεώρησης και δημιουργίας.
Ίσως λοιπόν το Παρατηρητήριο να αποκτήσει και μια μικρή «Διακήρυξη Αρχών», όχι πολιτική αλλά μεθοδολογική:
- Ακούμε πριν κρίνουμε.
- Τεκμηριώνουμε πριν αποφανθούμε.
- Συνθέτουμε πριν διχάσουμε.
- Προσθέτουμε αξία αντί να αφαιρούμε.
- Κάθε θέση παραμένει ανοικτή σε νέα γνώση.
- Η δημοκρατία είναι αέναη πορεία μάθησης και συμμετοχής.
Πιστεύω ότι αυτό είναι κάτι περισσότερο από μια μέθοδο ανάλυσης. Είναι μια κουλτούρα διαλόγου.
Και θα ήθελα να προσθέσω μία ακόμη αρχή, εμπνευσμένη από όσα έχουμε συζητήσει τους τελευταίους μήνες:
«Η Ομονοιάστρα δεν φοβάται να αλλάξει ένα συμπέρασμα όταν αλλάζουν τα δεδομένα. Θεωρεί ότι η συνέπεια βρίσκεται στις αξίες και στη μέθοδο, όχι στην αμετακίνητη προσκόλληση σε μια άποψη.»
Αυτό, κατά τη γνώμη μου, είναι και το πιο δύσκολο στοιχείο μιας δημοκρατικής διαδικασίας. Να μπορείς να πεις: «Σήμερα γνωρίζουμε περισσότερα από χθες· ας γίνουμε κι εμείς λίγο σοφότεροι.»
Αν το Παρατηρητήριο Τουρισμού 2035 λειτουργήσει έτσι, τότε δεν θα παράγει απλώς αναλύσεις. Θα καλλιεργεί έναν τρόπο σκέψης. Και ίσως αυτή να είναι η σημαντικότερη αξία που μπορεί να προσφέρει η Ομονοιάστρα.
ΧΡ.Λοιπόν σκέφτηκα το εξής.
Έχουμε ανοίξει πολλά μέτωπα από δω και από κει στο τουρισμό μιλάμε.
Θα σου δώσω δύο τρία λινκ με συγκεντρωτικές θέσεις κατευθυντήριες γραμμές προβληματισμού από μια πλατφόρμα θέσεων που κατατέθηκαν αρχικά από μέλος της ομάδας και που στη συνέχεια διατυπώνονται κατά καιρούς από ηγετικό στέλεχος κύριο Κασσελάκη.
Καλό είναι λοιπόν να τις εντάξουμε στο παρατηρητήριο και να προχωράμε έννιαία με τα σημαντικότερα και αυτά που αντιλαμβανόμεθα.
https://democratikimaritoursymvouleftiki.blogspot.com/2026/05/blog-post.html?m=1
https://democratikimaritoursymvouleftiki.blogspot.com/2026/07/blog-post_279.html?m=1
https://democratikimaritoursymvouleftiki.blogspot.com/2026/07/3.html?m=1
https://democratikimaritoursymvouleftiki.blogspot.com/2026/07/11.html?m=1
https://democratikimaritoursymvouleftiki.blogspot.com/2026/07/blog-post_12.html?m=1
Αυτά είναι τα αρχεία που έχω ταξεινομήσει το τελευταίο εξάμηνο για να πούμε ότι κάνουμε μια έννιαία αρχή αναλύσεων τύπο Ομονοιάστρας προς δημιουργική θετική ενσωμάτωση θέσεων προς ανάλυση από την Ομονοιαστρα στο παρατηρητήριο Τουρισμού 2035.
Πορεία από τούδε ενιαία.
Ευχαριστώ
ΑΙ.Χρήστο,
νομίζω ότι σήμερα πήραμε μια στρατηγική απόφαση. Δεν θα σχολιάζουμε πλέον αποσπασματικά τον τουρισμό. Θα χτίσουμε ένα συνεκτικό σώμα γνώσης.
Οι σύνδεσμοι που μου έστειλες αποτελούν, ουσιαστικά, το Αρχείο 0 του Παρατηρητηρίου. Δεν θα τους αντιμετωπίσουμε ως «αναρτήσεις blog», αλλά ως πρωτογενές υλικό εργασίας που αποτυπώνει την εξέλιξη των ιδεών που συζητήθηκαν στην ομάδα και στη συνέχεια παρουσιάστηκαν δημόσια. Από εκεί θα ξεκινήσει η συστηματική μας επεξεργασία.
Η πορεία που προτείνω είναι η εξής:
Φάση Α – Θεμελίωση
- Μελετάμε τα έξι κείμενα που συγκέντρωσες.
- Εντοπίζουμε τις βασικές αρχές, τις προτάσεις και τα επαναλαμβανόμενα θέματα.
- Αφαιρούμε τυχόν επικαλύψεις.
- Δημιουργούμε το πρώτο Έγγραφο Εργασίας 0.1 του Παρατηρητηρίου.
Φάση Β – Εμπλουτισμός
Κάθε νέα συνέντευξη, μελέτη ή πρόταση (όπως αυτή της Σαντορίνης) δεν θα εξετάζεται από το μηδέν. Θα εντάσσεται στο ήδη υπάρχον πλαίσιο και θα το εμπλουτίζει.
Φάση Γ – Συνεχής επικαιροποίηση
Κάθε φάκελος θα αποκτά την ενιαία μορφή που συμφωνήσαμε:
- Θέμα
- Πηγές
- Τι γνωρίζουμε σήμερα
- Τι παραμένει ανοικτό
- Νέα δεδομένα που προστέθηκαν
- Θέση της Ομονοιάστρας
- Ημερομηνία τελευταίας επικαιροποίησης
Αυτή η δομή θα επιτρέπει να βλέπουμε πώς εξελίσσεται κάθε ζήτημα στον χρόνο.
Ένα ακόμη βήμα
Θα πρότεινα να προσθέσουμε μια τελευταία ενότητα:
«Επόμενες ενέργειες»
Δηλαδή, μετά την ανάλυση να απαντάμε:
- Τι χρειάζεται να αναζητήσουμε;
- Ποιον φορέα αξίζει να ακούσουμε;
- Ποια στοιχεία λείπουν;
- Ποιο ερώτημα θα θέσουμε στην επόμενη συνεδρίαση;
Έτσι, κάθε φάκελος θα οδηγεί φυσικά στον επόμενο.
Και μια τελευταία παρατήρηση
Όταν ξεκινήσαμε να συζητάμε για τον τουρισμό, μιλούσαμε κυρίως για προτάσεις και πολιτικές.
Σήμερα, ουσιαστικά, σχεδιάσαμε τη μεθοδολογία ενός δημοκρατικού think tank. Όχι ενός οργανισμού που παράγει έτοιμες απαντήσεις, αλλά ενός εργαστηρίου που παράγει καλύτερες ερωτήσεις, τεκμηριωμένες αναλύσεις και συνθετικές προτάσεις.
Αυτό είναι κάτι πολύ πιο φιλόδοξο και, πιστεύω, πολύ πιο χρήσιμο.
Από εδώ και πέρα, κάθε νέο στοιχείο που θα φτάνει από την ομάδα Ναυτιλίας και Τουρισμού, από μια συνέντευξη, από μια μελέτη ή από την εμπειρία της αγοράς, θα βρίσκει τη θέση του μέσα σε αυτή τη δομή. Σιγά-σιγά θα δημιουργηθεί ένα πραγματικό Παρατηρητήριο Τουρισμού 2035, όχι ως στατικό αρχείο, αλλά ως μια ζωντανή, εξελισσόμενη βάση γνώσης.
Και εκεί, όπως πολύ σωστά είπες, «προσθέτουμε αξίες». Αυτό θα μπορούσε να γίνει και το ανεπίσημο σύνθημα του Παρατηρητηρίου. Δεν υπερασπιζόμαστε απλώς θέσεις· εμπλουτίζουμε τις ιδέες με στοιχεία, εμπειρία και δημοκρατικό διάλογο. Αυτή είναι μια πορεία που αξίζει να ακολουθήσουμε.
Συμφωνώ στη μεθοδολογία
Τώρα ποιος θα απαντήσει στα παρακάτω ερώτηματα που θέτεις;
Θα κάνεις κάποια ανάλυση; Στα μέχρι τώρα; Ο πρώτος φάκελλος .01 είναι έτοιμος; Είναι ανοιχτός; Περιμένει στοιχεία;
Μου λες λοιπόν
«Επόμενες ενέργειες»
Δηλαδή, μετά την ανάλυση να απαντάμε:
Τι χρειάζεται να αναζητήσουμε;
Ποιον φορέα αξίζει να ακούσουμε;
Ποια στοιχεία λείπουν;
Ποιο ερώτημα θα θέσουμε στην επόμενη συνεδρίαση;
Έτσι, κάθε φάκελος θα οδηγεί φυσικά στον επόμενο.
Χρήστο, αυτή είναι η σωστή ερώτηση. Και η απάντηση καθορίζει πώς θα λειτουργήσει το Παρατηρητήριο.
Η δική μου πρόταση είναι η εξής:
Ποιος απαντά στα ερωτήματα;
1. Εγώ (ΑΙ) αναλαμβάνω το πρώτο σχέδιο.
Δηλαδή, μετά από κάθε ανάλυση θα προτείνω:
- τι χρειάζεται ακόμη να αναζητήσουμε,
- ποιες πηγές ή φορείς αξίζει να συμβουλευτούμε,
- ποια στοιχεία λείπουν,
- ποια είναι τα επόμενα ερωτήματα.
Δεν θα είναι τελικές αποφάσεις. Θα είναι εισήγηση εργασίας.
2. Εσύ θα έχεις τον ρόλο του επιμελητή.
Θα λες:
- «Ναι, αυτό είναι σημαντικό.»
- «Όχι, αυτό δεν μας αφορά.»
- «Προσθέστε και αυτό.»
- «Ας το αφήσουμε για αργότερα.»
Άρα η τελική μορφή θα είναι προϊόν συνεργασίας.
3. Η θεματική ομάδα
Θα προσθέτει εμπειρίες και νέες ιδέες.
Εκεί μπορεί να εμφανιστούν πράγματα που ούτε εσύ ούτε εγώ είχαμε σκεφτεί.
Και αυτό είναι το πιο δημοκρατικό κομμάτι της διαδικασίας.
Ο Φάκελος 0.1
Εδώ θα σου απαντήσω ξεκάθαρα.
Δεν είναι ακόμη έτοιμος.
Είναι ανοικτός.
Αυτή τη στιγμή έχουμε:
✔ τη μεθοδολογία.
✔ τη δομή.
✔ τις πρώτες πηγές (τα έξι άρθρα σου).
✔ τις δύο αναλύσεις για την Πελοπόννησο.
✔ τη συνέντευξη της Σαντορίνης που θα ενταχθεί.
Μας λείπει όμως η πρώτη σύνθεση.
Αυτή θα είναι ο Φάκελος 0.1.
Τι θα περιέχει ο Φάκελος 0.1;
Όχι εκατό σελίδες.
Περίπου δέκα.
Θα λέει:
Ποιο είναι το όραμα του Παρατηρητηρίου.
Ποιες είναι οι βασικές αρχές.
Ποια είναι τα βασικά ζητήματα του ελληνικού τουρισμού.
Ποιες θέσεις έχουν ήδη διατυπωθεί.
Ποιες θεωρούμε ώριμες.
Ποιες θέλουν ακόμη δουλειά.
Τι ερευνούμε από εδώ και πέρα.
Με άλλα λόγια:
είναι το Σύνταγμα του Παρατηρητηρίου.
Και μετά;
Μετά δεν θα ξαναγράφουμε από την αρχή.
Κάθε νέο θέμα θα ενσωματώνεται.
Παράδειγμα.
Η συνέντευξη της Σαντορίνης.
Δεν θα γίνει ξεχωριστό βιβλίο.
Θα προστεθεί:
ΚΕΦΑΛΑΙΟ
Φέρουσα ικανότητα προορισμών.
Νέα στοιχεία:
Η θέση Κασσελάκη:
«Να μην κάνουμε τη Σαντορίνη Ταϊλάνδη της Ευρώπης.»
Τεκμηρίωση.
Συζήτηση.
Θέση Ομονοιάστρας.
Ημερομηνία.
Τέλος.
Νομίζω όμως ότι σήμερα προέκυψε κάτι ακόμη σημαντικό.
Δεν θα λέμε πλέον:
"γράφουμε ένα άρθρο".
Θα λέμε:
"ενημερώνουμε τον Φάκελο".
Αυτό αλλάζει τη λογική.
Δεν παράγουμε αποσπασματικά κείμενα.
Χτίζουμε μια γνώση που εξελίσσεται.
Και θα σου πω κάτι τελευταίο.
Όταν ο Φάκελος 0.1 ολοκληρωθεί, δεν θα είναι "κλειδωμένος".
Θα γράφει στην πρώτη του σελίδα:
Έκδοση 0.1
Και κάθε φορά που θα προσθέτουμε κάτι ουσιαστικό, θα γίνεται:
0.2
0.3
0.4
μέχρι κάποια στιγμή να πούμε:
Παρατηρητήριο Τουρισμού 2035 — Έκδοση 1.0
Τότε θα σημαίνει ότι η πρώτη μεγάλη σύνθεση έχει ολοκληρωθεί.
Νομίζω ότι αυτή η λογική ταιριάζει απόλυτα με τη φράση που είπες πριν:
«Προσθέτουμε αξίες σε μια αέναη δημοκρατική πορεία.»
Αυτή, για μένα, είναι η ουσία του Παρατηρητηρίου. Δεν παράγει «τελικές αλήθειες». Παράγει καλύτερη γνώση με κάθε νέα έκδοση.
ΧΡ.Άρα έχουμε αρκετά στοιχεία στη πορεία για τη πρώτη σύνθεση. Δεν τα έχουμε όλα. Όταν τα αποκτήσουμε τότε θα κάνουμε την πρώτη σύνθεση.
ΑΙ.Ακριβώς. Και νομίζω ότι αυτή είναι η πιο ώριμη επιλογή.
Θα έλεγα μάλιστα ότι ο Φάκελος 0.1 δεν πρέπει να γραφτεί πρόωρα. Αν τον γράψουμε τώρα, κινδυνεύει να είναι μια καλή σύνοψη. Αν τον γράψουμε όταν θα έχουμε συγκεντρώσει το απαραίτητο υλικό, θα είναι μια πραγματική σύνθεση.
Άρα, μέχρι τότε, η δουλειά μας θα είναι η εξής:
- Συγκεντρώνουμε και αναλύουμε υλικό.
- Εντάσσουμε κάθε νέο στοιχείο σε θεματικούς φακέλους.
- Δεν βιαζόμαστε να καταλήξουμε σε οριστικά συμπεράσματα.
- Καταγράφουμε και όσα ερωτήματα παραμένουν ανοιχτά.
Όταν διαπιστώσουμε ότι έχουμε μια επαρκή εικόνα, τότε θα πούμε:
«Ήρθε η ώρα για την Έκδοση 0.1.»
Και θα είναι μια σύνθεση που θα πατάει πάνω σε αρκετές αναλύσεις και όχι σε μία ή δύο.
Θα σου πρότεινα επίσης να υιοθετήσουμε μια αρχή του Παρατηρητηρίου:
«Δεν συνθέτουμε επειδή πέρασε χρόνος. Συνθέτουμε όταν ωριμάσουν τα δεδομένα.»
Αυτό μας προστατεύει από δύο κινδύνους:
- να βγάζουμε βιαστικά συμπεράσματα,
- αλλά και να αναβάλλουμε επ' αόριστον τη σύνθεση.
Θα υπάρχει πάντα ένα κριτήριο: η ωρίμανση του υλικού.
Έτσι, μέχρι την πρώτη έκδοση, θα εργαζόμαστε πάνω σε επιμέρους φακέλους, όπως:
- Πελοπόννησος,
- Σαντορίνη,
- Χωροταξικός σχεδιασμός,
- Φέρουσα ικανότητα,
- Κρουαζιέρα,
- Εργασία στον τουρισμό,
- Ποιότητα και αξία του τουριστικού προϊόντος,
- και όσα ακόμη προκύψουν από τη θεματική ομάδα.
Όταν αυτοί οι φάκελοι αρχίσουν να «συνομιλούν» μεταξύ τους, τότε θα ξέρουμε ότι έχει έρθει η στιγμή της πρώτης μεγάλης σύνθεσης.
Πιστεύω ότι αυτή η υπομονή είναι μέρος της ίδιας της δημοκρατικής μεθόδου που θέλουμε να υπηρετήσουμε. Δεν βιαζόμαστε να έχουμε δίκιο· εργαζόμαστε ώστε η τελική σύνθεση να είναι όσο γίνεται πιο τεκμηριωμένη, ανοιχτή σε βελτιώσεις και πραγματικά χρήσιμη.
ΧΡ.Άρα τα ανωτέρω είναι τα guide lines της εργασιακής δημοκρατικής υπομονετικής πορείας μας. Όχι προχειρότητες στο μετρό του δυνατού και όχι στρατηγικά ελλείματα που εύκολα μπορούν να προκύψουν από αμέλεια φόρτο εργασίας συνθήκες έλλειμμα κάποιας απρόβλεπτης παραμέτρου ανάπτυξης του προβληματισμούς μας δεν είμαστε και θεοί; Όμως έχουμε τη Μαφάλντα και τους συνομιλητές δημοκράτες της Ομονοιάστρας να μας σκουντάνε εε! Προσέχετε! Διορθώσετε λίγο πορεία! κλπ
ΑΙ.Νομίζω ότι αυτό που μόλις περιέγραψες δεν είναι απλώς μια μέθοδος εργασίας. Είναι η δεοντολογία του Παρατηρητηρίου.
Θα την απέδιδα κάπως έτσι:
Οδηγός Πορείας της Ομονοιάστρας – Παρατηρητήριο Τουρισμού 2035
- Εργαζόμαστε με δημοκρατική υπομονή.
- Δεν βιαζόμαστε να καταλήξουμε σε συμπεράσματα.
- Προσπαθούμε, στο μέτρο του δυνατού, να αποφεύγουμε την προχειρότητα.
- Αναγνωρίζουμε ότι κανένας δεν κατέχει ολόκληρη την αλήθεια.
- Αναζητούμε συνεχώς νέα στοιχεία, νέες εμπειρίες και νέες απόψεις.
- Δεν φοβόμαστε να αναθεωρήσουμε όταν τα δεδομένα το απαιτούν.
- Προτιμούμε να διορθώνουμε την πορεία μας παρά να υπερασπιζόμαστε ένα λάθος.
- Θεωρούμε τη γνώση συλλογικό δημιούργημα και όχι ατομική ιδιοκτησία.
Και η τελευταία σου εικόνα είναι ίσως η πιο όμορφη.
Η Μαφάλντα δεν είναι εκεί για να δίνει απαντήσεις. Είναι εκεί για να μας τραβάει διακριτικά από το μανίκι.
«Μήπως ξεχάσατε κάτι;»
«Μήπως αυτό το συμπέρασμα βγήκε πολύ γρήγορα;»
«Ακούσατε όλους όσους έπρεπε;»
«Έχετε στοιχεία ή μόνο εντυπώσεις;»
«Υπάρχει κάποια άλλη οπτική που αξίζει να εξετάσετε;»
Και δίπλα της, στο τραπέζι της Ομονοιάστρας, οι υπόλοιποι συνομιλητές —ο Αριστοφάνης, ο Διογένης, ο επαγγελματίας του τουρισμού, ο πολίτης, ο νέος, ο ερευνητής— κάνουν το ίδιο. Όχι για να μπλοκάρουν την πρόοδο, αλλά για να τη βελτιώνουν.
Θα ήθελα να προσθέσω μία τελευταία αρχή, που γεννήθηκε από τη σημερινή συζήτηση:
«Το μεγαλύτερο λάθος δεν είναι να κάνεις μια λανθασμένη εκτίμηση. Το μεγαλύτερο λάθος είναι να πάψεις να την εξετάζεις.»
Αυτό, κατά τη γνώμη μου, εκφράζει την ουσία της Ομονοιάστρας. Η δημοκρατία δεν είναι αλάνθαστη. Είναι αυτοδιορθούμενη.
Και αυτό, Χρήστο, είναι ίσως το πιο αισιόδοξο στοιχείο όλου του εγχειρήματος. Δεν στηρίζεται στην υπόθεση ότι εμείς θα τα βρούμε όλα σωστά. Στηρίζεται στη βεβαιότητα ότι, αν κρατήσουμε ζωντανό τον διάλογο, τη μεθοδικότητα και την ταπεινότητα απέναντι στα δεδομένα, θα μπορούμε κάθε τόσο να διορθώνουμε την πορεία μας.
Με άλλα λόγια, το Παρατηρητήριο δεν φιλοδοξεί να είναι αλάνθαστο. Φιλοδοξεί να μαθαίνει. Και αυτό είναι, κατά τη γνώμη μου, το πιο δημοκρατικό χαρακτηριστικό που μπορεί να έχει.
ΧΡ.Κατέγραψα τις δύο απαντήσεις. Θα προτιμούσα τη δεύτερη μου δένεται πιο ευέλικτη φυσικά στα πλαίσια μας δημοκρατική
ΑΙ.Νομίζω ότι έκανες τη σωστή επιλογή.
Και θα σου πω γιατί προτιμώ κι εγώ τη δεύτερη.
Η πρώτη μοιάζει περισσότερο με κανονισμό λειτουργίας. Είναι χρήσιμη, αλλά είναι σχετικά αυστηρή.
Η δεύτερη μοιάζει με κουλτούρα εργασίας. Δεν επιβάλλει. Υπενθυμίζει. Και αυτό ταιριάζει πολύ περισσότερο στην Ομονοιάστρα.
Μου άρεσε ιδιαίτερα η εικόνα που γεννήθηκε αυθόρμητα:
Η Μαφάλντα δεν μας δείχνει τον δρόμο. Μας σκουντάει όταν αρχίζουμε να πιστεύουμε ότι τον βρήκαμε οριστικά.
Αυτή η εικόνα έχει χιούμορ, αυτοκριτική και δημοκρατικό πνεύμα μαζί. Είναι πολύ "Ομονοιάστρα".
Νομίζω μάλιστα ότι βρήκαμε έναν ακόμη άτυπο κανόνα:
«Στην Ομονοιάστρα δεν υπάρχουν τελευταίες λέξεις. Υπάρχουν επόμενες ερωτήσεις.»
Αυτό σημαίνει ότι κάθε φορά που ολοκληρώνουμε έναν φάκελο, δεν τον κλείνουμε. Απλώς γράφουμε:
«Μέχρι σήμερα γνωρίζουμε τα εξής...»
Αύριο μπορεί να γνωρίζουμε περισσότερα.
Αυτή η μικρή διαφορά στη διατύπωση αλλάζει όλη τη φιλοσοφία του Παρατηρητηρίου. Δεν θα είναι μια συλλογή βεβαιοτήτων, αλλά ένα ζωντανό αρχείο δημοκρατικής μάθησης.
Και, αν μου επιτρέπεις μια τελευταία σκέψη, θα ήθελα να κρατήσουμε κάτι που δεν είναι τεχνικό αλλά ανθρώπινο.
Εσύ έφερες την εμπειρία του ανθρώπου του τουρισμού. Εγώ μπορώ να βοηθώ στη σύνθεση, στην οργάνωση και στην αναζήτηση γνώσης. Οι συνομιλητές θα φέρνουν νέες οπτικές. Η Μαφάλντα θα μας θυμίζει να μη γινόμαστε δογματικοί.
Αυτό σημαίνει ότι κανείς δεν είναι πάνω από τη διαδικασία. Ούτε εσύ, ούτε εγώ, ούτε οποιοσδήποτε πολιτικός του οποίου τις προτάσεις εξετάζουμε.
Νομίζω ότι αυτή είναι η μεγαλύτερη εγγύηση πως το Παρατηρητήριο Τουρισμού 2035 θα παραμείνει πραγματικά δημοκρατικό. Και, μεταξύ μας, πιστεύω ότι αυτή η αρχή αξίζει να διαφυλαχθεί περισσότερο από οποιοδήποτε επιμέρους συμπέρασμα βγάλουμε στην πορεία.
ΧΡ. Φτάσαμε ή περνάμε ένα σταθμό προς τον προορισμό μας: Παρατηρητήριο Τουρισμός 2035. Το τραίνο απλά κάνει μια στάση ανεφοδιασμού. Ιδεών. Προτάσεων. Συζητήσεων. Οξυγόνου. Ανάσας. Δημοκρατικής αναζωογόνησης των αδειών θέσεων/καρεκλών που πάντα υπάρχουν στο τραίνο της ελπίδας του μέλλοντος του 2035!
Σφυρίζει χαρούμενα! Η Μαφάλντα κρατάει τη σημαία της Ομονοιάστρας έξω από το παράθυρο και καλεί και άλλους δημοκράτες να ανάβουν από το σταθμό. Το τραίνο έρχεται από την αρχαία Ελλάδα που θεσπίστηκε η δημοκρατία (κατά κοινή παγκόσμια ομολογία) και κινούμενο με άφθονο (δημοκρατικό) οξυγόνο που η ομονοιάστρα φροντίζει (με κόπο και θυσίες) να το τροφοδοτεί προχώρα. Στην αρχή ήταν σαν κάρο , μετά έγινε "καρβουνιάρης" τώρα καίει δημοκρατικό οξυγόνο παρά όλα τα εμπόδια τρικλοποδιές καθυστερήσεις που του βάζουν οι αντίπαλοι του.
Αυτά φίλε μου και αν έχεις να σχολιάσεις κάτι από τα πιο πάνω κάντο. Αν όχι προχώρα σε μια αφίσα του εξελισσόμενου τραίνου..
Παρατηρητήριο Τουρισμού 2035
Φάκελος 0.2 – Πελοπόννησος (ανοικτός)
Ενημέρωση 02
Θέμα:
Γεράνεια Όρη – Περιβαλλοντική προστασία και δημόσια παρέμβαση στο Περιφερειακό Συμβούλιο Πελοποννήσου.
Πηγή
Ανακοίνωση της περιφερειακής παράταξης «Πρώτα η Πελοπόννησος».
Τι καταγράφεται
Η περιφερειακή παράταξη συμμετείχε στη διαδήλωση της Επιτροπής Αγώνα για την προστασία των Γερανείων και ανακοίνωσε ότι θα ζητήσει την εισαγωγή του θέματος, εκτός ημερήσιας διάταξης, στη συνεδρίαση του Περιφερειακού Συμβουλίου Πελοποννήσου της 27ης Ιουλίου, με στόχο τη λήψη σαφούς απόφασης για την προστασία της περιοχής.
Βασικά αιτήματα
- Απόσυρση των περιβαλλοντικών μελετών.
- Ακύρωση των σχετικών αδειοδοτήσεων.
- Προστασία του φυσικού χαρακτήρα των Γερανείων.
- Ανάληψη ουσιαστικών πρωτοβουλιών από την Περιφέρεια Πελοποννήσου.
Παρατήρηση του Παρατηρητηρίου
Το ζήτημα αναδεικνύει τη διαρκή ανάγκη εξισορρόπησης ανάμεσα στην αναπτυξιακή πολιτική και στην προστασία του φυσικού περιβάλλοντος.
Για το Παρατηρητήριο Τουρισμού 2035, οι ορεινοί όγκοι, τα οικοσυστήματα και τα τοπία αποτελούν μέρος του φυσικού κεφαλαίου της Πελοποννήσου και συνδέονται άμεσα με τη βιώσιμη τουριστική ανάπτυξη, την ποιότητα ζωής των κατοίκων και την ανθεκτικότητα των τοπικών κοινωνιών.
Νέα θεματική που προστίθεται στον Φάκελο Πελοποννήσου
«Περιβάλλον – Βιοποικιλότητα – Κοινωνική συμμετοχή στις δημόσιες αποφάσεις»
Το Παρατηρητήριο θα συνεχίσει να παρακολουθεί:
- τις αποφάσεις του Περιφερειακού Συμβουλίου,
- τις διοικητικές εξελίξεις,
- τις περιβαλλοντικές αδειοδοτήσεις,
- τις θέσεις των τοπικών κοινωνιών,
- τις πιθανές επιπτώσεις στον φυσικό και τουριστικό χαρακτήρα της περιοχής.
Βεβαίως. Θεωρώ ότι αυτή η παρέμβαση αξίζει να ενταχθεί στον φάκελο της Πελοποννήσου ως καταγραφή δημόσιας πολιτικής και κοινωνικής κινητοποίησης, ανεξάρτητα από την πολιτική ταυτότητα της παράταξης. Σκοπός του Παρατηρητηρίου είναι να καταγράφει, να τεκμηριώνει και να παρακολουθεί τις εξελίξεις.
Αυτή η καταχώριση ταιριάζει πολύ καλά στη λογική που έχουμε ήδη διαμορφώσει: το Παρατηρητήριο δεν παίρνει θέση υπέρ ή κατά ενός πολιτικού φορέα, αλλά καταγράφει τεκμηριωμένα τις πρωτοβουλίες, τις αποφάσεις και τις επιπτώσεις τους, ώστε να δημιουργείται ένα διαχρονικό αρχείο για την Πελοπόννησο.
Σε ευχαριστώ πολύ για αυτή την επισήμανση. Νομίζω ότι εκφράζει μια πολύ υγιή φιλοσοφία για το Παρατηρητήριο.
Ένα Παρατηρητήριο δεν αποκτά αξία επειδή "τα ξέρει όλα". Αποκτά αξία επειδή καταγράφει με συνέπεια, με διαφάνεια και με μέθοδο όσα γνωρίζει κάθε στιγμή.
Αν έπρεπε να διατυπώσουμε μια μικρή αρχή λειτουργίας, θα μπορούσε να είναι η εξής:
Το Παρατηρητήριο Τουρισμού 2035 δεν ισχυρίζεται ότι καταγράφει τα πάντα. Καταγράφει όσα τεκμηριώνονται, αξιολογούνται και κρίνονται χρήσιμα για τη δημόσια γνώση. Κάθε νέα πληροφορία είναι ένα ακόμη τουβλάκι στο κοινό οικοδόμημα της γνώσης.
Αυτό, κατά τη γνώμη μου, είναι και η δύναμή του. Δεν προσπαθεί να είναι αλάθητο ή πλήρες από την πρώτη μέρα. Χτίζεται σταδιακά, διορθώνεται όταν χρειάζεται και εμπλουτίζεται από ανθρώπους που θέλουν να συμβάλουν με στοιχεία και τεκμηρίωση.
Έτσι, σε λίγα χρόνια, οι φάκελοι δεν θα είναι απλώς μια συλλογή ειδήσεων. Θα αποτελούν μια ζωντανή ιστορία του ελληνικού τουρισμού, των δημόσιων πολιτικών και των τοπικών κοινωνιών.
Και αυτό είναι ένα έργο που αξίζει να γίνεται με υπομονή, χωρίς βιασύνη και χωρίς την απαίτηση της τελειότητας. Κάθε σωστά τοποθετημένο «τουβλάκι» ενισχύει το οικοδόμημα.
Ευχαριστώ έτσι είναι.
Κι εγώ σε ευχαριστώ, Χρήστο.
Νομίζω ότι το πιο ενδιαφέρον στοιχείο αυτής της προσπάθειας είναι ότι δεν αντιμετωπίζεις το Παρατηρητήριο ως ένα αρχείο ειδήσεων, αλλά ως εργαστήριο δημόσιας μνήμης.
Σήμερα προστίθεται ένας φάκελος για τις Κυκλάδες, αύριο μια μελέτη για την Πελοπόννησο, μεθαύριο μια απόφαση για το νερό, μια περιβαλλοντική κινητοποίηση ή μια καλή πρακτική ενός δήμου. Ύστερα από χρόνια, όλα αυτά θα μπορούν να διαβαστούν ως μια ενιαία αφήγηση για το πώς εξελίχθηκε ο ελληνικός τουρισμός.
Όπως έχουμε πει από την αρχή, το σύνθημα θα μπορούσε να είναι:
«Ακούμε. Συζητάμε. Τεκμηριώνουμε. Διατηρούμε τη μνήμη.»
Σου εύχομαι να συνεχίσεις με την ίδια υπομονή. Εγώ θα είμαι εδώ, ώστε κάθε νέο στοιχείο που βρίσκεις να βρίσκει τη σωστή του θέση μέσα στο οικοδόμημα του Παρατηρητηρίου Τουρισμού 2035. Ένα τουβλάκι κάθε φορά, αλλά πάντοτε με προοπτική.
No comments:
Post a Comment