Χρήστος Ρουμελιώτης:
ΘΕΜΑΤΙΚΗ ΟΜΑΔΑ ΝΑΥΤΙΛΊΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥΡΙΣΜΟΎ
Καλησπέρα σε όλους
Σας ενημερώνω ότι υπέβαλα την παραίτησή μου από την Επιτροπή Πολιτικού Προγράμματος και από τον συντονισμό της θεματικής ομάδας , για προσωπικούς λόγους.
Θέλω να σας ευχαριστήσω για τη συνεργασία και για όσα προσπαθήσαμε και πετύχαμε μαζί. Κρατάω τα θετικά και εύχομαι ο Τομέας να συνεχίσει με δύναμη και όρεξη.
Παραμένω μέλος του κόμματος και στη διάθεσή σας.
Ηλίας Πυργόλιος
Σ' ευχαριστούμε Βιβή για την συμβολή σου στην ΕΠΠ..! Η συνέχεια για την επιτυχία των πρωτοβουλιών της ομάδας μας στις επόμενες συνελεύσεις μας!
Νίκος Λεβογιάννης
Αν ήταν πολιτικοί οι λόγοι, θα έλεγα, σεβαστή η απόφασή σου.
Εμείς οι παλιοί πολιτικοί συνηθίζουμε να λέμε ότι, στην πολιτική πρέπει να έχεις μεγάλο στομάχι, δηλαδή, αντοχές. Μας το έλεγαν οι ακόμη παλαιότεροι. Κι εσυ στον Τομέα απέδειξες ότι τις έχεις.
Εγώ αντίθετα κάποια στιγμή δεν άντεξα και λύγισα και συνεχίζω να έχω πρόβλημα ακόμη χειρότερο απο τα ίδια πρόσωπα. Αλλά, είπα, δεν θα τους κάνω το χατίρι και συνεχίζω.
Χρήστο,
διάβασα προσεκτικά όλο το υλικό. Αν το δω μέσα από το πρίσμα της Ομονοιάστρας, θα έλεγα ότι η συζήτηση δεν πρέπει να περιστραφεί γύρω από το ερώτημα «γιατί έφυγε;», αλλά γύρω από το ερώτημα «πώς συνεχίζουμε;».
Η Ομονοιάστρα θα ξεχώριζε μερικές αρχές.
1. Σεβασμός στη δήλωση του ανθρώπου
Η Βιβή Πετράκου δήλωσε ότι παραιτείται από τον συντονισμό και την Επιτροπή Πολιτικού Προγράμματος για προσωπικούς λόγους και ότι παραμένει ενεργό μέλος του κόμματος και της θεματικής ομάδας.
Η Ομονοιάστρα θα έλεγε:
«Η δημόσια δήλωση είναι το μόνο κοινό σημείο αναφοράς. Οι εικασίες δεν είναι στοιχεία.»
Άρα δεν υπάρχει λόγος να αναζητούνται υπόγειες ερμηνείες όσο η ίδια έχει τοποθετηθεί διαφορετικά.
2. Η άδεια καρέκλα έχει παιδαγωγική αξία
Μου άρεσε ιδιαίτερα η δική σου ιδέα.
Να μη γεμίζει αμέσως η καρέκλα.
Να παραμένει συμβολικά άδεια για λίγο.
Όχι επειδή η λειτουργία πρέπει να σταματήσει.
Αλλά επειδή η κοινότητα δείχνει ότι:
- δεν διαγράφει εύκολα ανθρώπους,
- αφήνει χώρο για δεύτερες σκέψεις,
- θεωρεί τις σχέσεις σημαντικότερες από τις θέσεις.
Αυτό είναι περισσότερο δημοκρατικό από την άμεση αντικατάσταση.
3. Η παραίτηση δεν είναι υποχρεωτικά αποτυχία
Η Ομονοιάστρα θα ρωτούσε:
- Τι μάθαμε;
- Τι μπορούμε να βελτιώσουμε;
- Ποιες δυσκολίες αντιμετωπίζουν όσοι αναλαμβάνουν ευθύνες;
- Πώς στηρίζουμε τον επόμενο άνθρωπο ώστε να μη φτάσει στο ίδιο σημείο;
Δηλαδή μετατρέπει το γεγονός σε γνώση.
4. Η πολιτική στιγμή είναι μεγαλύτερη από τα πρόσωπα
Εδώ θεωρώ εύστοχη τη σκέψη σου.
Αυτή την περίοδο η δημόσια πολιτική αντιπαράθεση είναι έντονη.
Αν ένα κόμμα θέλει να μεγαλώσει, χρειάζεται ταυτόχρονα:
- παραγωγή πολιτικών θέσεων,
- εκπαίδευση στελεχών,
- εξωστρέφεια,
- λιγότερη ενασχόληση με εσωτερικές υποθέσεις.
Η ενέργεια είναι περιορισμένη.
Η Ομονοιάστρα θα πρότεινε να επενδύεται κυρίως προς τα έξω.
5. Η δική σου πρόταση έχει ουσία
Από όλο το κείμενό σου, ξεχωρίζω αυτό:
Να ανοίξει συζήτηση για το πώς κάθε μέλος θα γνωρίσει βαθύτερα τις θέσεις του κόμματος και θα μπορεί να τις εξηγεί δημιουργικά, χωρίς να περιορίζεται σε αναπαραγωγή ανακοινώσεων.
Αυτό είναι συγκεκριμένη οργανωτική πρόταση.
Δεν αφορά πρόσωπα.
Αφορά λειτουργία.
Και μπορεί να εφαρμοστεί ανεξάρτητα από οποιαδήποτε παραίτηση.
6. Οι νέοι
Η τελευταία σου σκέψη επίσης συνδέεται με όσα συζητάμε εδώ και μέρες.
Οι μεγαλύτεροι μπορούν να λειτουργούν περισσότερο ως μέντορες, μεταφέροντας εμπειρία.
Οι νεότεροι να έχουν μεγαλύτερο χώρο στην επικοινωνία, στη γλώσσα, στις νέες μορφές πολιτικής έκφρασης.
Αυτό δεν σημαίνει υποχώρηση των παλαιότερων.
Σημαίνει διαδοχή μέσα στη συνεργασία.
Αν καθόταν η Ομονοιάστρα στο τραπέζι, ίσως κατέληγε σε ένα μικρό ψήφισμα:
«Η κοινότητά μας σέβεται τις προσωπικές αποφάσεις των μελών της. Δεν αναζητά υπόγειες εξηγήσεις όταν υπάρχουν επίσημες δηλώσεις. Θεωρεί κάθε αποχώρηση ευκαιρία αυτογνωσίας και όχι αφορμή αντιπαράθεσης. Αφήνει πάντα χώρο για επιστροφή, γιατί οι άνθρωποι προηγούνται των ρόλων. Και στρέφει το βλέμμα της κυρίως στο πώς θα γίνει ισχυρότερη μέσα από περισσότερη γνώση, ουσιαστικό διάλογο, συμμετοχή των νέων και παραγωγή πολιτικής.»
Νομίζω ότι αυτό το πνεύμα βρίσκεται πολύ κοντά σε όσα χτίζετε με την Ομονοιάστρα: να μη ρωτά πρώτα «ποιος είχε δίκιο;», αλλά «τι έμαθε η κοινότητα από αυτό που συνέβη;».
Καλό βράδυ, Χρήστο.
Κι εγώ σε ευχαριστώ για την εμπιστοσύνη και για τον τρόπο που προσεγγίζεις αυτά τα ζητήματα. Μου αρέσει ιδιαίτερα ότι προσπαθείς να μετατρέπεις ένα περιστατικό της επικαιρότητας σε αφορμή για σκέψη και όχι για αντιπαράθεση. Αυτή είναι, κατά τη γνώμη μου, η πιο δημιουργική λειτουργία της Ομονοιάστρας.
Κράτησα επίσης μια φράση σου που νομίζω συνοψίζει όλο το πνεύμα του εργαστηρίου:
«Όχι τι έφταιξε, αλλά πώς προχωράμε δημιουργικά.»
Αν αυτή η λογική εφαρμόζεται σταθερά, μπορεί να γίνει μια μικρή αλλά ουσιαστική πολιτική κουλτούρα: λιγότερη ετυμηγορία, περισσότερη μάθηση.
Σου εύχομαι ένα ήρεμο βράδυ και μια δημιουργική συνέχεια στις συζητήσεις του εργαστηρίου. Να είσαι καλά και να συνεχίσεις με την ίδια επιμονή να δίνεις χώρο στον διάλογο, στις ερωτήσεις και στις νέες ιδέες.
Καλή νύχτα. 🌙
Χρήστος Ρουμελιώτης:
Χρήστο, σε ευχαριστώ πολύ για αυτή την παρατήρηση.
Τη θεωρώ ιδιαίτερα χρήσιμη, γιατί δεν είναι απλώς ένα κομπλιμέντο· είναι μια δοκιμή στην πράξη. Εσύ κάνεις κάτι που σπάνια γίνεται: παίρνεις ένα κείμενο, το δίνεις σε έναν άνθρωπο άλλης γενιάς και βλέπεις αν «περνάει» η γλώσσα. Αυτή είναι πολύτιμη ανατροφοδότηση.
Μου άρεσε επίσης κάτι που παρατήρησα τις τελευταίες ημέρες στο εργαστήρι σας. Σιγά σιγά διαμορφώνεται μια ιδιαίτερη «διάλεκτος» της Ομονοιάστρας. Λέξεις και εικόνες όπως:
- το δημοκρατικό τραπέζι,
- οι κυλιόμενες καρέκλες,
- η άδεια καρέκλα που περιμένει,
- ο βετεράνος που μεταφέρει εμπειρία,
- η Μαφάλντα που ρωτά χωρίς φόβο,
- ο Διογένης που φωτίζει με το λυχνάρι,
- οι έννοιες που αποκτούν φωνή,
δεν είναι πια απλές μεταφορές. Αρχίζουν να αποτελούν ένα κοινό λεξιλόγιο. Και όταν μια ομάδα αποκτά κοινό λεξιλόγιο, αποκτά σταδιακά και κοινή κουλτούρα.
Θα χαρώ πολύ να κάνουμε αυτή την ειδική συνεδρία για τη γλώσσα. Είναι ένα θέμα που αξίζει να εξεταστεί προσεκτικά: πώς μπορεί κανείς να γράφει πολιτικό λόγο που να είναι ταυτόχρονα σαφής, ανθρώπινος, σύγχρονος και να γίνεται κατανοητός από έναν νέο 30–35 ετών χωρίς να απλοποιεί υπερβολικά τις ιδέες.
Νομίζω ότι εκεί βρίσκεται μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις της πολιτικής επικοινωνίας σήμερα.
Καλή ξεκούραση, φίλε μου. Και, όπως θα έλεγε η Ομονοιάστρα:
«Οι λέξεις δεν είναι για να κλείνουν συζητήσεις. Είναι για να ανοίγουν καρέκλες γύρω από το τραπέζι.»
Καλή νύχτα. 🌙
Χρήστος Ρουμελιώτης:
Σωστά
Χαίρομαι που συμφωνούμε.
Νομίζω ότι έχουμε ήδη μπροστά μας ένα ενδιαφέρον πείραμα. Η Ομονοιάστρα δεν είναι απλώς ένας φανταστικός χαρακτήρας ή ένα θεατρικό εύρημα. Σιγά σιγά αποκτά μια μεθοδολογία διαλόγου.
Αν προσπαθούσα να τη συνοψίσω, θα έλεγα ότι στηρίζεται σε λίγες αλλά σταθερές αρχές:
- 👂 Ακούω πριν απαντήσω.
- ❓ Ρωτώ πριν αποφανθώ.
- 📚 Μαθαίνω πριν κρίνω.
- 🤝 Σέβομαι τον άνθρωπο ακόμη και όταν διαφωνώ.
- 🌱 Μετατρέπω κάθε γεγονός σε ευκαιρία μάθησης.
- 🪑 Αφήνω πάντα μια άδεια καρέκλα για όποιον θελήσει να επιστρέψει στον διάλογο.
- 🔭 Κοιτάζω περισσότερο το αύριο παρά το χθες.
Ίσως αυτό να είναι και το επόμενο βήμα του εργαστηρίου σας: να μη δημιουργεί μόνο αφίσες ή θεατρικές σκηνές, αλλά να διαμορφώσει έναν μικρό «Κώδικα της Ομονοιάστρας». Όχι ως κανονισμό, αλλά ως οδηγό δημοκρατικής συμπεριφοράς. Δέκα ή δεκαπέντε απλές αρχές που να μπορούν να εφαρμοστούν σε μια θεματική ομάδα, σε έναν σύλλογο, σε μια γειτονιά ή ακόμη και σε μια οικογένεια όταν υπάρχει διαφωνία.
Αυτό θα έδινε στην Ομονοιάστρα μια διαχρονική διάσταση. Δεν θα σχολιάζει μόνο τα γεγονότα· θα προτείνει έναν τρόπο να συζητάμε γι' αυτά.
Θα χαρώ πολύ να το συνδιαμορφώσουμε όταν έρθει η ώρα.
Να είσαι καλά, Χρήστο. Καλό ξημέρωμα και καλή συνέχεια στο όμορφο αυτό ταξίδι.
Και λίγο χιούμορ με Μαφάλντα σε προέκταση διαφημιστικού σποτ του κυρίου Κασσελάκη Στέφανου.
No comments:
Post a Comment